vorstelijk verhaal

door Evita

Je kunt wel merken dat het voorjaar is begonnen. Ondanks de kou zijn de tuinfeestjes weer alom aanwezig. Dan maar met je winterlaarsjes en dikke jas aan, want: BUITEN zullen we staan! Ben daar zelf ook erg van moet ik zeggen. Tegen beter weten in soms. Vorig jaar nog belde mijn vader mij na mijn verjaardag op; dat hij de hele nacht wakker had gelegen omdat hij zittend onder mijn veranda, tot op het bot toe verkleumd was geraakt (maar door de hoeveelheid wijn niet echt door had gehad dat ‘ie daar min of meer zat te bevriezen). En dat hij volgend jaar gewoon binnen zou gaan zitten. Dan maar alleen. Voor geen goud meer ging hij in de kou zitten, alleen maar omdat ik zo nodig mijn verjaardag buiten wil vieren!

Maar je raadt het al, dit jaar zat hij weer braaf onder mijn veranda. Met de houtkachel aan, dat wel. En ik had nu windschermen, scheelt ook een jas! Daarnaast nog wat wollen kleedjes paraat en huisgemaakte biologische warme gehaktballetjes van zijn eigen koe, dus in principe was ik op alles goed voorbereid! En met succes, hij is gebleven. Op de lounge, bij de kachel, onder de veranda. Gezellig aan het kletsen met AL die vriendinnen van mij. Dit jaar ging ons telefoongesprek de volgende dag dus niet over de kou, maar over de vriendinnen. Veel leuker! Hij zei; “Meid, om 20:00 uur kwamen ze binnendruppelen en om 22:00 uur kwam de laatste pas aan! Het was gewoon dringen geblazen onder de veranda!”. Aan het timbre in zijn stemgeluid hoorde ik dat hij had genoten van de avond en van het gezelschap (en van de gehaktballetjes natuurlijk) en dat deed mij deugd.

Want een feestje geef je tenslotte niet voor jezelf (oke, niet ALLEEN voor jezelf!). In ruil voor alle aandacht, liefde, kaarten en cadeaus zorg je dat het je gasten aan niets zal ontbreken. Het ene jaar pak je wat meer uit dan het andere jaar wellicht. Neem mijn zwager, die houdt ook van een feestje. En pakt eigenlijk ALTIJD uit. Heerlijk! Dit jaar had hij ook weer de nodige gasten uitgenodigd op zijn verjaardags-tuin-feest, de vaste garde uiteraard, wat nieuwe zakenrelaties, de buren (want er was ook een band! in de tuin! dus herrie!), uiteraard familie en ook een heel koppeltje meiden die ons de hele avond van hapjes en drankjes voorzagen, maar dat was nog te overzien…. Nee, op een gegeven moment komt hij naar me toe, het was inmiddels behoorlijk druk (ook onder de veranda, want inderdaad, eigenlijk ook NET te koud en te winderig voor een tuinfeest…) en ik wilde niet dezelfde blunder maken als vorig jaar (Hoe heet je eigenlijk…. ??), dus ik dacht ik hou me nog een beetje afzijdig. Hoe minder je zegt, hoe kleiner de kans op gênante situaties. Maar ja, mijn zwager kwam dus naar me toe om iemand aan me voor te stellen, zo van, deze is nieuw dus praat jij daar even tegenaan (het vertrouwen dat ‘ie toch nog in me heeft, na al die blamages, het is hartverwarmend!).

Vanwege de stroom aan gasten die arriveerden kon mijn zwager nog net iets roepen over deze nieuweling, een naam ofzo, maar door de live-band in de tuin verstond ik die niet en kon het niet nog een keer vragen aangezien mijn zwager inmiddels alweer druk doende was zijn gasten en cadeaus te ontvangen.. Na de naam-blamage van vorig jaar (heus, ik probeer echt te leren van mijn fouten!) dacht ik, oke, een praatje maken, heel goed, geen domme dingen zeggen, probeer het tenminste, en vooral NIET vragen hoe hij heet. Laat dat gewoon achterwege, ik bedoel, what’s in a name? Dus hou het bij een koetje en een kalfje en een gin-tonic. Zo gezegd zo gedaan. Na een minuut of 10 melde ik deze gast dat ik even een dansje ging wagen en beleefd namen wij afscheid. So far so good. Zo goed zelfs dat hij mij zelfs nog even gedag kwam zeggen terwijl ik mij op de dansvloer bevond. Nou, dat is toch een teken dat je een goede indruk hebt gemaakt, yes!

Mijn zwager zegt dus de volgende dag, “joh, hoe vond je het dat ik je ff voorstelde? Ja, ik dacht, dat is leuk, hij loopt ook fanatiek hard enzo en jij bent ook nogal van het hardlopen en hij kende verder niemand dus ik dacht dan hebben jullie een gespreksonderwerp en ja, natuurlijk is het altijd leuk om dan op zo’n manier eens een prins te spreken, toch?” EEN PRINS?! Hoezo, prins? Hoe bedoel je? Nou, ik stelde hem toch voor aan je, Pieter Christiaan. Ik dacht, dan weet jij het wel….

Ja dan had ik het wel geweten ja!! Godsie, wat een gemiste kans! Had ik nu maar WEL de naam geweten (er is toch wel ‘something in a name’…)! Dan had ik het lekker over onze hardloophobby kunnen hebben en over oma Beatrix, over het wel en wee van zijn neef, onze Koning, over het vastgoed van zijn broer en hoe zijn moeder het vond, onlangs, op het WK parahandboogschieten in ‘s-Hertogenbosch! Daarentegen heb ik mij beperkt tot beleefdheidsvragen als, waar woon je? Zelfs toen hij vertelde dat hij in Wassenaar woonde ging er bij mij geen lichtje branden. Sowieso niet eigenlijk. Terwijl, als ik hem nu google, ik hem echt wel zou herkennen op straat. Als zijnde Prins Pieter Christiaan, die leuke vlotte kerel die ook zo van hardlopen houdt. Echt zo 1 die je op een feestje wel tegen wil komen om eens een goed gesprek mee te hebben. Zo van, hoe is dat nou, om lid te zijn van het Koninklijk huis, om onderdeel te zijn van de constitutionele monarchie, waar je natuurlijk niet om hebt gevraagd maar waar je wel op aangekeken wordt… Zo’n soort gesprek dus.

Niets was minder waar, alleen maar omdat ik bang was om een blunder te maken. Bang om mezelf al te veel bloot te geven. Voorzichtig om maar niks verkeerd te zeggen. Geen gekke dingen zeggen om het schaamrood op de kaken te voorkomen. Nou en dit is het resultaat. Een nietszeggend gesprek, geen rijksgeheim ontfutseld, geen koninklijke familieroddel gehoord, geen verdwaalde grap gemaakt, geen wijn gemorst, geen goed verhaal gecreëerd. Oké, dat laatste valt nu dus wel mee. Maar dit verhaal heeft een andere moraal. In plaats van mij te verontschuldigen voor mijn blunder, mij te schamen voor mijn daden, mij voorzichtiger op te stellen dan ik ben, in plaats daarvan neem ik mij vanaf nu voor om gewoon lekker mezelf te blijven. Dan maar af en toe een flater of een rood gezicht, dan weet ik tenminste wel waar ik aan toe ben.. En zo komen we dan toch weer op het ultieme jezelf-zijn-onderwerp. Al doende kom je er dan steeds beter achter wie je bent en dat dat ook prima is. Of je nu houdt van rokken of van broeken, van kleurrijk of zwart-wit, van loeistrak of lekker wijd, van hooggesloten of juist een diepe V, van een beetje netjes of juist heel sportief, het maakt ons niet uit. Zolang je maar aandoet waar je je fijn in voelt. En als je daar niet helemaal uitkomt zijn wij daar om je te helpen. Je een advies te geven om je ideale outfit te creëren. En daar doe je niet alleen jezelf een plezier mee want zoals je weet, onze merken hebben allemaal een ‘goed verhaal’ en daar houden we van. Zin in inspiratie? Zaterdag laten we minstens 30 zomerse setjes zien tijdens de modeshow op het pleintje naast onze winkel in Den Hoorn! Tussen 14 en 15 uur is de show, ervoor en erna kun je naar hartenlust komen kijken, passen en misschien ook wel shoppen. Onder het genot van een heerlijk Rosé’tje van Bas Berkhout en een Pastel De Nata van Nancy (rode rozen & taartjes), zal dat toch wel moeten lukken! Tot zaterdag xxx