gezichtsherkenning

door Evita

Ik zal het maar weer eens hebben over gezichtsherkenning. Een ingenieus neurologisch systeem dat in werking gaat bij het zien van een al dan niet bekend gezicht. Of iets daartussenin. Wat bij mij eigenlijk het meest voorkomt….. Best lastig. En in mijn geval van een behoorlijk royaal sociaal netwerk is dat grijze gebied zo groot als, stel dat je brein de wereldbol zou zijn, zo groot als het gehele wateroppervlak. Tenminste, dat schat ik zo in. Maar is totaal nergens op gebaseerd, gewoon zomaar een losse flodder van mijn eigen grijze massa… Maar goed, gezichtsherkenning dus. Sinds kort beschikken niet alleen wij mensen over dit geniale systeem, nee, onze grote vriend, de mobiele telefoon, heeft zich deze functie ook toegeëigend. Weliswaar nog niet zo uit-ontwikkeld als dat van ons, want de mobiel kan slechts 1 gezicht herkennen. Maar toch. We hebben dus wederom concurrentie (van een apparaat bedoel ik, net als die zelfsturende stofzuiger, welke een positieve bijdrage levert aan ons bestaan en wellicht beter een collega genoemd kan worden. Maar dat terzijde.) en wie weet wat er nog van komt. Ik bedoel, als je 1 gezicht kan herkennen, waarom dan ook niet 2 gezichten? En voor je het weet zit je aan de 7 miljard en ligt de wereld aan je voeten. Althans, van je telefoon.

Maar goed, nogmaals, gezichtsherkenning dus. Voor ik dat geïnstalleerd had op die telefoon! Moest mijn hoofd in allerlei standen richten op het beeldscherm en mijn toestel en ik begrepen elkaar daar niet echt in dus als ik nog linksboven van de te maken cirkel moest afronden met een bepaalde hoofdwenk ging ik precies de verkeerde kant op zodat we steeds opnieuw moesten beginnen…. Uiteindelijk is het natuurlijk wel gelukt en herkende mijn toestel mij toen ik (na veel ge-swipe, en ge-touch… IK MIS MIJN THUISKNOP!) haar activeerde. Hem of haar, toch even kiezen in het belang van de grammatica. Of is een toestel altijd mannelijk? Nou die van mij niet bij deze, ze is een ze. En dat schept toch een soort band. Ja daar ben ik misschien een beetje eigenaardig in, maar ik kan me nogal hechten aan bepaalde gebruiksvoorwerpen en dan worden het dus een soort persoonlijkheden. Zo had ik een Halleluja-fiets die ik Jacoba had genoemd. In de loop der jaren leukte ik haar op met vrolijke snelbinders, een bloemenkrans om het stuur, een tekst gespoten op de kettingkast en ook het frame bleef niet onbeschilderd. Ik kreeg de indruk dat zij dat prettig vond, want ze bracht me altijd trouw van a naar b, we hadden zelden een lekke band en ik kan me niet herinneren dat ooit de ketting eraf is gevlogen (zelfs niet als we weer een sleepie kregen van een bromfietser zodat we veel te hard gingen voor het mooie…). Helaas leende mijn zus op een dag mijn Jacoba, door de haast (ze wilde haar trein niet missen) vergat ze haar op slot te zetten en is Jacoba zodoende op brute wijze uit mijn leven gerukt. Ik heb er eerlijk waar een traan om gelaten. Dat is dan weer het risico van je hechten aan gebruiksvoorwerpen.

Desalniettemin begin ik toch ook een band op te bouwen met mijn nieuwe mobiel. En net als je denkt, het gaat goedkomen (ondanks het gemis van de thuisknop) wordt je weer even geconfronteerd met de kille werkelijkheid. Van het feit dat je nieuwe vriendin dus toch gewoon een apparaat is. Zonder gevoel, inlevingsvermogen of enige vorm van tact. Dat kwam door wat er vanmorgen gebeurde. Mijn nieuwe mobiel ligt gezellig naast mij op het nachtkastje (WIFI UIT! vliegtuigstand AAN!) en in de ochtend pak ik haar er even bij om te checken of er ’s nachts wellicht enorm belangrijke berichten zijn gestuurd, of ik bellers, of urgente mail en of misschien wel verschrikkelijk belangrijke nieuwsfeiten heb gemist! Ja die nacht, je weet het nooit. Maar goed, ik pak haar en natuurlijk, voor zij mij iets laat zien op haar beeldscherm, wil zij eerst mijn gezicht herkennen…

En tuurlijk, in de ochtend zie je er misschien IETS verkreukter uit, zit je haar misschien nog net niet helemaal leuk, zijn je ogen nog een ietsjes dichtgeplakt door de mascara en heb je de vouwen nog in je wang staan, maar HEE, ONHERKENBAAR?? Nee dat toch niet! Ik bedoel, ik heb nog nooit meegemaakt dat iemand die mij kent, mij bij het wakker worden niet herkende (huh?). Vanwege de kreukels enzo bedoel ik. Maar mijn new best friend, mijn mobiele vriendin, mijn steun en toeverlaat, HERKENDE mij dus niet! In alle vroegte voerde ik dus maar mijn code in en kreeg toegang tot alle o zo belangrijke informatie die zich ’s nachts had verzameld in mijn trouwe, doch teleurstellende toestel. Ik zeg dus tegen mijn man: “Nah! zouden meer mensen dat hebben? Dat ze ’s ochtends niet herkend worden door hun telefoon?” en omdat ik dit zo aangeslagen vroeg lag hij natuurlijk helemaal in een deuk! Beetje leedvermaak natuurlijk… Want zou het de ouderdom zijn? Dat je er ’s ochtends vroeg toch echt nog even anders uitziet?

Of nee, natuurlijk niet. De mobiel is gewoon nog niet zo ver. Ik bedoel, 1 gezicht, opgemeten op 1 moment op 1 manier en dat allemaal digitaal. Dat haalt het lang niet bij het menselijk vermogen om gezichten te herkennen! Dus ik zal het mijn mobiele vriendin vergeven. Ze moet nog een hoop leren en dat geeft niks. Ze krijgt vanmiidag een nieuw hoesje, een groene, met zo’n flap dat ze niet kan beschadigen. Zal ze prettig vinden. Misschien dat ze me morgenochtend dan WEL herkent…

 

Wat dit met De Hippe Engel te maken heeft? Nou niet zoveel eigenlijk. Dus wil ik jullie nog wel even attenderen op onze hilarische Paas-actie: GRIJP-JE-EITJE! Het gegrepen eitje bepaalt de hoogte van je kassakorting op het gehele aankoopbedrag. Deze actie is morgen (goede vrijdag) en zaterdag van kracht in beide winkels. Wellicht zien we je om een eitje te grijpen en anders wensen we jullie vanaf hier alvast een heel fijn Paasweekend!