Freestone

door Evita

Wij bevinden ons tegenwoordig een beetje rondom de 40-jaar-feestjes. De mijne heb ik trouwens al gehad, vorig jaar… Daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Maar ik kan jullie vertellen dat deze memorabele avond eindigde in De Hippe Engel (omgetoverd tot heuse club) en dat ik op een gegeven moment wat overmoedig werd, op een kruk klom en mij zo ter aarde stortte, met het idee te kunnen crowdsurfen, zoals dat vroeger op Pink Pop nog kon, die goeie ouwe tijd. Ik zou wel degelijk ter aarde gestort zijn (dág voortandjes) ware het niet dat er een paar oplettende vriendinnen nèt op tijd de armen uitstaken zodat ik toch mijn ultieme crowdsurf moment te pakken had (en zij een hartverzakking….).

Goed, dat was een topavond. En omdat de tijd nu eenmaal doorgaat en ook de jongsten van de groep uiteindelijk de magische 40 bereiken, hadden we afgelopen weekend weer een zogeheten surprise-party. Omdat deze jarige nogal creatief is gingen we eerst zelf een eco-systeem-terrarium  maken (zo’n glazen pot met dekesel-met-vitting-met-ledlamp-en-stekker, daarin dan grond en superschattige kleine plantjes, dat sluit je dan allemaal aan en dan hoef je het geheel nooit meer te verzorgen alleen nog maar leuk ergens neer te zetten, wel in de buurt van een stopcontact, dat dan wel), uiteraard onder het genot van een biertje of wijntje. Niet dat ik niet creatief ben (heus niet!), maar ik verheugde mij inmiddels wel op het tweede deel van het programma, namelijk naar de voetbaldisco (Freestone) in ons geboortedorp.

Gewoon ff lekker dansen en kletsen en biertjes drinken, net als toen we 15 waren (ja toen mocht dat nog, althans wettelijk, onze ouders waren minder te spreken over onze bier-inname maar goed)… Maar 15 zijn we al lang niet meer. En dat is dan toch te merken aan de gesprekken. In plaats van je zorgen te maken over wie met wie had gezoend en of diegene haar dan ook had thuisgebracht en of hij daarna dan wel meteen naar huis is gegaan, en niet nog naar het buurmeisje en toen, etcetera, etcetera… Nee, in plaats daarvan heb je het over je werk, je aanstaande vakantie en uiteraard, over je kinderen. Geeft allemaal niks, hoort erbij, we blijven nu eenmaal geen 15, maar dat hele serieuze grijpt me dan soms toch wel even naar de keel (gelukkig werd die goed gesmeerd met een heerlijk pilsje).

Goddank heb ik een goede vriendin die zichzelf en haar rol als moeder ook niet al te serieus neemt. Althans, ze doet absoluut haar uiterste best om de beste moeder van de wereld te zijn, echt waar, maar we hebben dus wel even gegierd om 1 van haar beste-moeder-acties. Haar zoontje zit dus op breakdance en op zich helemaal goed dat hij het fantastisch vindt, zij moedigt hem trouw aan, juicht voor elke nekrol en stuiterbeweging maar denkt dan bij zichzelf, “hij liever dan ik”. Tot het moment dat ze haar zoontje ophaalt van zo’n breakdance-les en hij haar vol enthousiasme meedeelt dat de OUDERS volgende week MEE MOGEN DOEN! Oh nee, niet MEEDOEN! Mijn vriendin schakelt snel en probeert de vader in kwestie te enthousiasmeren voor deze buitenkans om met zijn zoon allerlei break-dance-kapriolen uit te halen onder toeziend oog van nog veel meer ouders en oma’s, opa’s en niet te vergeten de uber-fanatieke break-dance-LERAAR (die overigens, zo vertelde mijn vriendin, helemaal uit Rotterdam naar het Westland rijdt om dan op woensdagmiddag aan een stuk of 6 kindjes die les te geven, waar hij natuurlijk maar een schijntje aan overhoudt, maar  god, hij is blij dat hij het mag doen want werkelijk, het is zijn PASSIE!). Dat is dan je publiek en niet te vergeten, de hoopvolle ogen van je zoon, die op jou gericht zijn en die verwachten een move te zien waar hij zo trots op is dat je als ouder minstens een jaar op die bewonderende blik in zijn ogen, kunt teren.

Al haar enthousiasme ten spijt kon haar man ECHT geen vrij krijgen van zijn werk en moest ze dus zelf aan de bak. Nou een lang verhaal kort; toen ik haar zaterdag sprak zat ze nog steeds onder de blauwe plekken, had een beurse schouder en een verzwikte enkel MAAR ze had alles gegeven. Uiteraard. Want zo is ze. En dat doe je, voor je zoon. Bovendien was ze de ENIGE moeder en wilde natuurlijk laten zien dat de vrouw break-dance-technisch natuurlijk NIETS onder doet van de man. Nou, je kon mij wegdragen, echt waar. Heerlijk die zelfspot. Want hoe je ook je best doet, of het nu gaat om je werk, je relatie of de opvoeding, we maken allemaal fouten, begaan blunders, gaan over onze grenzen en maken genoeg ongemakkelijke momenten mee. Als je die nou gewoon niet te serieus neemt (en er een biertje bij drinkt) dan komt het heus allemaal wel goed met ons. Het was weer een gezellige avond. En daarover gesproken, die gezellige avondjes staan ook bij De Hippe Engel weer op het programma! 6 Maart een WORK&SHOP en 16 maart een MODESHOW. Kijk voor meer informatie op onze facebookpagina: https://www.facebook.com/dehippeengel/

Hopelijk tot dan! X